W latach 60. na łamach „;Sportu dla Wszystkich” Stanisław Zakrzewski spopularyzował uderzeniowe metody treningowe na rozwój opornych mięśni. Do najbardziej znanych należą: metoda Charlesa Sipesa ( ramiona) i Earla Maynarda (klatka piersiowa). One od ponad 50 lat bardzo skutecznie, pomagają w przełamaniu stagnacji w budowaniu mięśni.
Obecnie nikt nie używa ich nazw, ale elementy tych metod lub ich odmiany z wymyślnymi nazwami teraz określane są nowoczesnymi.

To jest zgodne z prawdą, bo one dla kolejnych pokoleń ćwiczących są ciągle nowe, a przecież w kulturystyce przez te lata nastąpiły ogromne postępy, ale one teraz są łączone przede wszystkim ze reklamowanym wspomaganiem treningów, dietą z puszek i nadmierna regeneracją po każdym treningu.
Wystarczy jednak przestudiować archiwalne czasopisma dla kulturystów z lat 60 i późniejszych, aby potwierdzić, że większa cześć programów treningowych z okresu „złotej ery kulturystyki jest z powodzeniem stosowanych współcześnie.

Zresztą sami ocenie włączając do swojego planu niżej wymienione metody. Nie musicie ślepo i bezkrytycznie ich stosować, wystarczy, że dopasujecie je do własnego stylu uprawiania naturalnej kulturystyki, Proszę jednak uwzględnić, że te metody uderzeniowe wprowadzamy tylko w stanie dłuższego zastoju w budowaniu sylwetki. Należy też pamiętać, że one są włącznie dla tych, którzy ćwiczą przynajmniej 2 lata.
Zachętą do wykonywania ćwiczeń propagowanych przez kulturystów z epoki, bezkoksowej mogą być wyniki, które uzyskał m. in. Spartiata i o nich proszę przeczytać na naszym FORUM MŁODYCH, w temacie „Spartiata - program treningowy do dyskusji” lub prezentowanych przez inne osoby.
Jan Włodarek, 25 października 2008 r.

Metoda uderzeniowa Charlesa Sipesa na rozwój opornych mięśni
Sipes. mający bardzo oporne mięśnie ramion kilka razy przetestował na sobie tę piekielnie ciężką metodę i zawsze uzyskiwał zadawalający wynik.
W 1960 roku będąc już b. zaawansowanym kulturystą w ciągu 6 tygodni, w których atakował mięśnie ramion w ich obwodzie zyskał 2,5 cm, z 44,5 cm na 47 cm!
Jego metoda opiera się na zestawie 3 par ćwiczeń, a każda z nich łączy dwa ćwiczenia ( biceps - triceps) w jedną serię. Po bicepsie nie ma przerwy, odpoczynek po poszczególnej parze, do 2 minut.
Cały zestaw powtarzany jest nie więcej niż w 4 seriach ( łącznie 24 ćwiczenia!). I to już oddaje jak ciężka jest to metoda, dla młodego herkulesa.
W późniejszych latach na użytek tych, którzy ćwiczą, co najemnie 2 lata zmodyfikowano tę metodę zalecając stosować ją przez miesiąć 2 razy w tygodniu. W pierwszych dniach treningu od 2 serii i zawsze w towarzystwie ćwiczeń brzucha i nóg.

A oto zestaw dla prawdziwych ludzi żelaza:
1a) stojąc, sztanga, nachwyt, szer. średnia, ugięcia i wyprosty ramion. Ciężar taki, aby wykonać nie więcej niż 8 powtórzeń,
1b) stojąc sztanga nachwytem, ugięcia i wyprosty ramion zza głowy ( francuskie wyciskanie), 8 powt.,
2a) siedząc na skośnej ławce, sztanga podchwyt, szer. średnia, ugięcia ramion i wyprosty do oparcia gryfu o uda. Oczywiście ruch - pracę zaczynamy z ugiętych ramion. Uwaga! Diabelskie ćwiczenie, dziś nieznane, więc mały ciężar, do 15 pow.,
2b) leżąc sztanga, szerokość chwytu śred. Ugięcia i wyprosty ramion ( triceps) do 15 powt.,
3a) jak w ćwiczeniu 2a tylko ze sztangielkami naprzemianstronnie - 8 powt.,
3b) stojąc jednorącz francuskie wyciskanie sztangielką, do 8 powt.

Metoda uderzeniowa Erla Maynarda – na rozwój opornych mięśni klatki piersiowej.
(Można powiedzieć, że to nic nowego, poszczególne ćwiczenia to klasyka od ponad 60 lat i obecnie także popularna , wykonywane przez tysiące młodych ludzi - przyp. JW.).
Układ ćwiczeń ich powiązanie w tzw. super serii powoduje, że metoda ta jest bardzo skuteczna na oporne mięsnie klatki piersiowej.
Efekt jest duży, ale i praca ciężka. Niżej przedstawione ćwiczenia wykonujemy przez 4 tygodnie i b. mocno, bo 3 razy w tygodniu, co drugi dzień. Zgodnie z zasadą uderzenie stosujemy po rozgrzewce. Ono składa się z 2 - superserii, po 2 ćw. Odpoczynek po każdej ss do 3-4 minut. Te podwójne zestawy „;przerabiamy” w 4 seriach do 10 powtórzeń, a początek zaczynamy jednak delikatniej od 2 serii.

1. Po wyciskaniu w leżeniu szeroki, chwyt, przechodzimy do „rozpiętek” na płaskiej ławce. 3-4 minuty przerwy,
2. Wyciskanie sztangi na skośnej ławce, szeroki uchwyt i następnie „;rozpiętki”; na skośnej ławce, przerwa, którą w drugim tygodniu skracamy o minutę i takie tempo staramy się utrzymać do końca 4 tygodnia.

( To jeden z wielu „skutecznych ;kopów” dający efekt, ale tylko wszechstronnie wytrenowanym. Jest gwarancja! - przyp. J.W.)
Autor: Stanisław Zakrzewski (1907 – 1972).
Rej.487/Trening- 63/2012.01.27 / JWIP.PL
Aktualizacja: 2012.02.03. Godz. 10:25.