Strona Główna

Nasz program

O nas

Forum

Galeria zdjęć

PIONIERZY

Kontakt
Artykuły:
Jan Włodarek
Historia
Sylwetki
Wywiady
Porady
Trening
Dietetyka
Medycyna
Wspomaganie
Sterydy
Ośrodki
RÓŻNE
Statystyka
Odwiedziło nas:
4298437
osób.
Oni są z nami:
Bill Pearl – legenda kulturystyki. (Cz.4.). Aut. Dr Paweł Piotrowski

DOPING W JEGO KARIERZE ZAWODNICZEJ
Tematyce dopingu Bill Pearl poświęcił cały rozdział książki Getting Stronger: Weight Training for Men and Women. Na pytanie czy doping pomaga w sportach siłowych i kulturystyce, odpowiada: – tak pomaga i nie jest to działanie efektu placebo [1]. Jak się okazuje Bill Pearl znał to niestety z autopsji. Jego pierwsze doświadczenia ze środkami dopingującymi miały miejsce w roku 1958. Arthur Jones (twórca maszyn treningowych Nautilius) powiedział mu gdy obaj spotkali się na Florydzie o nowych środkach chemicznych, które podobno stosowali radzieccy i amerykańscy zawodnicy podnoszenia ciężarów.


Bill Pearl dokładnie zbadał sprawę po powrocie do Kalifornii. Na Uniwersytecie Kalifornii spotkał weterynarza, który zapoznał go z działaniem leku sterydowego o nazwie Nilivar, który bardzo znacząco zwiększał siłę i masę mięśniową u bydła. Zalecana dzienna dawka tego leku dla ludzi wynosiła 10 mg. Bill Pearl podekscytowany możliwościami specyfiku rozpoczął systematyczne przyjmowanie tego środka. Wyszedł z założenia, że skoro środek działa na byki to zadziała pewnie również na niego. I nie pomylił się. Brał codziennie przez 3 miesiące dawkę 30 mg! i równocześnie bardzo ciężko trenował. W tym okresie masa jego ciała wzrosła ze 102 do 113 kg. Również siła wzrosła bardzo znacząco. Ustanowił wtedy swój rekord życiowy w przysiadzie – 275 kg. Nigdy już nie udało mu się poprawić tego wyniku. Nie miał jakichkolwiek wątpliwości, że to nie było na pewno działanie efektu placebo. Ale jak przyznaje w książce ta masa ciała nie była dla niego zbyt komfortowa – czuł się ciężki i lekko nieporadny, trudno mu było np. zawiązać sznurówki od butów. Stracił na elastyczności ciała. Z tego względu przestał stosować Nilivar i zmniejszył znacząco masę ciała do około 100 kg.

Dwa lata później w roku 1961 podjął decyzję o starcie w zawodach Mr.Universe. W tym okresie sterydy wyszły już poza fazę „dziewiczych” eksperymentów i były ogólnie znane, masowo stosowane nie tylko przez kulturystów. Bill pamiętał jak szybkie przyrosty masy mięśniowej osiągał w okresie stosowania dopingu i niestety jak przyznaje skusił się ponownie do ich wykorzystania w trakcie przygotowań do zawodów, które oczywiście wygrał. Jak przyznaje po latach w swojej książce mógłby je wygrać także bez dopingu i żałuje z perspektywy lat, że zdecydował się na ten krok. Był to jak napisał jego ostatni kontakt ze środkami dopingującymi w karierze zawodniczej. Zaczął bardziej „czytać” sygnały wysyłane z ciała w trakcie treningu, zmienił dietę. Zrezygnował z jedzenia czerwonego mięsa na rzecz surowego mleka, jajek, orzechów, owoców i warzyw. I jak przyznaje wygrał zawody Mr.Universe w latach 1967 oraz 1971 bez stosowania środków dopingujących, chociaż jak przyznaje zdawał sobie sprawę, że w praktyce niemal wszyscy ówcześni zawodnicy stosowali środki dopingujące.

Po zakończeniu swojej przygody z dopingiem coraz częściej słyszał o skutkach stosowania sterydów przez zawodników. W Pasadena Health Club wszyscy startujący w zawodach zawodnicy stosowali doping w dawkach 3 krotnie większych niż zalecana standardowo dawka lecznicza dla ludzi chorych. Warto dodać, że już w latach 80 - tych ubiegłego wieku zawodnicy stosowali masowo dawki 10 - 20 krotnie większe niż dawka lecznicza. Obecnie dawki te są jeszcze większe. Jak wspomina jeden z jego przyjaciół (kulturysta) miał usunięty gruczoł sutkowy, dwóch kolejnych jego kolegów niedługo później również. Bardzo znany kulturysta zwycięzca Mr.America oraz Mr.Universe umarł w wieku 38 lat na raka. Autopsja wykazała, że najpewniej było to związane ze stosowaniem dopingu. Inni kulturyści z jego otoczenia mieli poważne uszkodzenia nerek i wątroby. Bill Pearl był szczęśliwy, że jego decyzja o zaprzestaniu stosowania dopingu okazała się słuszna. Warto zwrócić uwagę na fakt, że w początkowym okresie stosowania sterydów zawodnicy tak naprawdę nie byli świadomi zagrożeń – tak było również w przypadku Billa Pearla. Dopiero po pewnym okresie czasu zauważono związek pomiędzy stosowaniem dopingu a zagrożeniami dla zdrowia. Pierwszym syntetycznym sterydem wprowadzonym na rynek przez firmę Ciba Pharmaceutical w roku 1958 był środek o nazwie dianabol, jak się okazało masowo stosowany przez sportowców z wielu dyscyplin.

Warto jednakże dodać, że jeszcze przed opracowaniem przez dr Johna Zieglera dianabolu (methandrostenolone), prowadził on eksperymenty z działaniem testosteronu na sportowców [2]. W roku 1954 namówił Jima Parka (Mr.America z roku 1952) oraz Johna Grimka do testów. Pierwszy z nich zdecydował się tylko na 1 zastrzyk i jak stwierdził nie zauważył żadnych efektów poza zwiększonym pobudzeniem na widok kobiet. Grimek natomiast przyjmował 2-3 razy w tygodniu zastrzyki przez okres 6 tygodni nie trenując w tym czasie. Po tym okresie nie zauważył również żadnych efektów oprócz pewnego pogorszenia samopoczucia. Bardziej udane eksperymenty z dopingiem Ziegler przeprowadził na dwóch zawodnikach podnoszenia ciężarów w roku 1960. Byli to Bill March oraz Tony Garcy u których wystąpiły wyraźne postępy w trakcie przyjmowania dianabolu oraz intensywnego treningu. Jako ciekawostkę warto podać, że dr Ziegler przyszedł wcześniej (pod koniec roku 1959) do Johna Grimka do ośrodka treningowego w York przynosząc mu dużą liczbę tabletek dianabolu i zachęcając do przeprowadzenia nowych testów wśród zawodników. Niestety żaden nie zdecydował się na eksperyment – być może było to związane z faktem, że zawodnicy testować mieli równocześnie nową metodę treningową Zieglera z wykorzystaniem ćwiczeń izometrycznych.

W roku 1977 autor książki Anabolic Steroids and Sport James Wright oszacował, że około 90% zawodników sportów siłowych stosuje regularnie doping. Pierwsze przepisy związane ze stosowaniem dopingu pojawiły się w roku 1965 w związku ze zgonami kolarzy w trakcie wyścigu (masowe stosowanie amfetaminy). Międzynarodowy Komitet Olimpijski wprowadził w roku 1974 sterydy do listy środków zakazanych w sporcie. Pierwsze testy antydopingowe wykrywające sterydy przeprowadzono na Olimpiadzie w Montrealu w roku 1976 (stwierdzono kilka pozytywnych wyników kontroli). Dopiero od roku 1981 zostały wprowadzone testy skutecznie wykrywające testosteron i jego syntetyczne zamienniki w organizmie sportowca. KONIEC
Autor: Dr Paweł Piotrowski - czł. Zespołu JWIP.PL. Grudzień 2012 r.
Bibliografia
[1] B.Pearl: Getting Stronger: Weight Training for Men and Women (Revised Edition), Shelter Publications Inc., 1986
[2] J.D. Fair: Isometrics or Steroids? Exploring New Frontiers Of Strength in the Early 1960s, Journal of Sport History, Vol. 20. No. 1 (Spring 1993)
Rej.669./Sylwetki - 64/20.12.12.16/ JWIP.PL



Nie należy rozpoczynać treningu siłowego pod wpływem środków dopingujących i odurzających. Przed wykonywaniem opisanych tutaj metod treningowych i ćwiczeń należy się skonsultować z lekarzem. Autorzy i właściciel strony JWIP.PL nie ponoszą jakiejkolwiek odpowiedzialności za skutki działań wynikających bezpośrednio lub pośrednio z wykorzystania informacji zawartych na tej stronie.
Ostatnie Artykuły
Zmarł Antoni Kołe...
Pozdrowienia z wa...
Przemysław Kwiatk...
Stawiałem na wsze...
Cytryna na zdrowi...
Flesz
Jacek Jabłoński,1988 r.
Jacek Jabłoński,1988 r.
JAK TO BYŁO KIEDYŚ...
Na forum
Tylko aktywnych zapraszamy na forum
oraz
do Pionierów



















































Jeżeli na tej stronie widzisz błąd, napisz do nas.

Jan Włodarek | Historia | Sylwetki | Wywiady | Porady | Trening | Dietetyka | Medycyna | Wspomaganie | Sterydy | Ośrodki | RÓŻNE